A voz dormida

A Montse e Manolo por unha educación digna do mestre Don Gregorio

Ver A voz dormida, a nova película de Benito Zambrano ía supoñer unha noite de calma e relax mentres fóra non paraba de chover. O comezo da película, as lembranzas a todas as mulleres que nos fixeron como somos hoxe, leváronme a Carmen Martín Gaite e a todas as súas mulleres que querían Irse de casa. 

Na voz dormida, que algúns consideran outra maldita película sobre a guerra civil, non só entramos na historia de Pepita e Tensi, desgraciadamente tan real na España da posguerra, senón que lembramos todo aquilo polo que merece a pena loitar. 

Pola educación para todos sen páxinas en branco, por un estado laico onde non crer en contos chinos sexa posible, por ser como somos, falar como somos, pensar como somos. Por ser nós mesmos. 

A voz dormida serve de espello retrovisor para non esquecer e para agradecer a todas aquelas persoas que traballaron pola liberdade de ideas, de cores, de páxinas, a liberdade de todos.