A voz dormida

A Montse e Manolo por unha educación digna do mestre Don Gregorio

Ver A voz dormida, a nova película de Benito Zambrano ía supoñer unha noite de calma e relax mentres fóra non paraba de chover. O comezo da película, as lembranzas a todas as mulleres que nos fixeron como somos hoxe, leváronme a Carmen Martín Gaite e a todas as súas mulleres que querían Irse de casa. 

Na voz dormida, que algúns consideran outra maldita película sobre a guerra civil, non só entramos na historia de Pepita e Tensi, desgraciadamente tan real na España da posguerra, senón que lembramos todo aquilo polo que merece a pena loitar. 

Pola educación para todos sen páxinas en branco, por un estado laico onde non crer en contos chinos sexa posible, por ser como somos, falar como somos, pensar como somos. Por ser nós mesmos. 

A voz dormida serve de espello retrovisor para non esquecer e para agradecer a todas aquelas persoas que traballaron pola liberdade de ideas, de cores, de páxinas, a liberdade de todos. 

18 de outubro

Se non a coñeces parece fría e ata estirada, incluso excesivamente pija. Pero o que non sabías é que é máis tímida do que poderías imaxinar para alguén tan impresionante. Gústalle esconderse algo dos demais e tes que traballar para descubrir que é simpática, divertida, irónica, responsable, agobiada e pode falar durante horas.
Cando a coñecín nunha clase de seis persoas o primeiro día de 1º de bacharelato non pensei que hoxe estaría escribindo isto.
Unha entrada sobre Alma Meira Valdés, que está a miles pero milesmiles de km de min. Alma, coa que pasei miles de millóns de horas, e coa podería sentar toda unha tarde en silencio simplemente mirando videos da mtv de hai mil anos nunha cafetería.

Alma, parte da miña costadeouro, diosalma!, Botar de menos a Alma é una actividade bastante común na miña vida estés días. Porque sabes? A veces escoito uns tacóns cando estou na biblio e lémbrome dos días de bibliotequeo con cuñas novas e de ir a tomar algo a mcdonals despois e ser gordas arrepentidas.
Alma, hoxe está de cumple. Está de cumple tan lonxe que non se poden calcular rutas no googlemaps. Está moi lonxe pero a veces esquézome de que non está e vou chamala para dicirlle que cafeteamos en príncipe, que lo baixa no bus das 5 e collo o teléfono e digo MERDA!
Alma é coma una desas cousas na vida que están ahí siempre e que non te poderías imaxinar non ter. Igual alguén pensa que estou esaxerando, bueno, é que non coñeceron á señorita Valdés.
Hoxe é 18 de outubro e como tal temos dereito a pedir un desexo. Eu quero unha tarde de chocolate e fondue vendo a Rose, Blanche, Dorothy e Sofia. Quero unha risa de rata, un abrazo colectivo e rir ata chorar. Quero comentar Gossip cunha soa palabra, e ser unha putaspoiler, e cagarse en megavideo porque non acabou de cargar antes de ir a clase, e ir a correr polo Castro para dar unha volta e dicir, bueno suficiente.

Hoxe, onte e todos os días quérote, Alma Meira Valdés.

Un dos nosos

Esta semana na lectura para xéneros, reflexiono sobre Iñaki Gabilondo e o seu libro El fin de una época. Sobre el oficio de contar las cosas.

Na miña casa a radio é unha constante. Unha constante informativa que escoitabamos antes de marchar da casa pola mañá. Non podíamos facelo sen escoitar a Iñaki. Era a marca para saber se chegabamos tarde, se aínda non falara Iñaki estabamos en hora, despois de escoitar a Iñaki sabiamos o que nos esperaba do día, podía ser o primeiro día de Zapatero na Moncloa ou o Prestige quebrandose diante dos nosos ollos, pero se algo importante pasaba, as 08.20 saberíamolo.

A lectura de El fin de una época é unha cuestión persoal para todo aquel que queira ser xornalista. Iñaki Gabilondo, ou Iñaki para os habituais da Ser, das noticias de Cuatro ou do seu videoblog, é un dos grandes exemplos de bo facer xornalístico dos últimos trinta anos en España. Cando abrimos El fin de una época e lemos a primeira frase sabemos que estamos ante un manual da profesión, do bo facer, unha guía didáctica para futuros xornalistas.

“A ti, del que todos se ríen cuando dices que quieres ser periodista”

El fin de una época, sobre el oficio de contar las cosas preséntase en forma de reflexión en primeira persoa sobre a profesión a través dos máis de 40 anos de experiencia de Gabilondo, mais ten o claro obxetivo de chegar a eses xornalistas do futuro, falándonos directamente.

Inmersos nunha sociedade que circula só na liña do beneficio, Iñaki Gabilondo avoga por un xornalista embaixador da curiosidade metropolitana que sexa capaz de crearse un parapeto propio a partir de principios éticos e bo facer.

Cunha prosa sinxela e fiada, que invita a suliñar cada frase e tomar apuntes para ter en conta no futuro, convida aos que queren ser xornalistas a coñecer cales son os distintos idiomas da sensibilidade da vida, a ter os ollos, oídos e poros abertos á información. A información de todo tipo, non só a que se publica nos xornais ou que se emite pola radio, senón tamén ao coñecemento de cada recanto da sociedade. Só se entramos en cada unha das persoas que forman a sociedade, poderemos axudalos a entender o seu papel na vida, axudalos a vivir e a coñecer o que ocorre.

Como nunha clase de redacción informativa nun curso de 1º de xornalismo, Gabilondo reflexiona sobre a necesidade de cuestionarse o que temos que contar, buscar alternativas aos temas de axenda fixados polas institucións, a vida de porcoespín que se debe ter no trato coas fontes, a autocrítica co traballo propio e non esquecerse de que os xornalistas somos a

 segunda voz, “a vida faina a sociedade que a vive, non os que nos adicamos a observar cómo vive esa sociedade”. Pero, máis importante e como se dun docente nunha clase se tratase, lémbranos en cada páxina a necesidade do traballo en equipo. A firma Iñaki Gabilondo, o referente, non se creou grazas a unha persoa, senón a todo o equipo que traballaba con el.

Despois de 40 anos de profesión, Iñaki Gabilondo coñece os gagdets, as novas tecnoloxías e incluso confesa ás súas primeiras inseguridades fronte a un ordenador no estudio de radio de Hoy por hoy. Mais está convencido de que, a pesar da tecnoloxía e todos os cambios, a sociedade seguirá precisando de alguén que lles conte as cousas, que escolme, xerarquice, organice e presente a información, tras contrastar polo menos con tres fontes. Alguén que cumpra os principios teóricos que aprendemos na facultade e que parece que niguén respeta no mundo real, ou tal vez que só cumplen aqueles que confían e viven polo xornalismo de verdade. O xornalismo dos que seguen a pensar que compensa marchar 15 días a un lugar remoto de Congo para saber o que está pasando, aínda que ao volver non saibas se vas ser capaz de colocar a reportaxe nalgún medio.

“Non me rindo, sigo sendo un dos nosos. Sigo pertencendo a aqueles que aínda compartimos unha mesma concepción do xornalismo, da política, da vida.”

Iñaki Gabilondo considera que os xornalistas non se xubilan nunca, senón que son as empresas ás que xubilan os xornalistas. E se algun día xubilan a Iñaki Gabilondo, aos demais, aos que vimos detrás, só nos queda esperar poder ser un dos nosos.